ΓΡΑΜΜΑ ΕΝΟΣ ΠΑΤΕΡΑ ΣΤΟΝ ΓΙΟ ΤΟΥ…

ΓΡΑΜΜΑ ΕΝΟΣ ΠΑΤΕΡΑ ΣΤΟΝ ΓΙΟ ΤΟΥ…

ΕΙΜΑΙ  ΜΠΑΜΠΑΣ…

«Εάν μια μέρα με δεις "γέρο"...  εάν λερώνομαι όταν τρώω και δεν μπορώ να ντυθώ... έχε υπομονή. Θυμήσου πόσο καιρό μου πήρε για να σου τα μάθω...

Εάν όταν μιλάω μαζί σου επαναλαμβάνω τα ίδια πράγματα, μην με διακόπτεις, άκουσε με. Oταν ήσουν μικρός κάθε μέρα σου διάβαζα το ίδιο παραμύθι μέχρι να σε πάρει ο ύπνος.

Όταν δεν θέλω να πλυθώ μην με μαλώνεις και μην με κάνεις να αισθάνομαι ντροπή... Θυμήσου όταν έτρεχα από πίσω σου και έβρισκες δικαιολογίες όταν δεν ήθελες να πλυθείς. Όταν βλέπεις την άγνοιά μου στις νέες τεχνολογίες, δώσε μου χρόνο και μη με κοιτάς ειρωνικά, εγώ είχα όλη την υπομονή να σου μάθω το αλφάβητο. Οταν κάποιες φόρες δεν μπορώ να θυμηθώ ή χάνω τον συνειρμό των λέξεων, δώσε μου χρόνο για να θυμηθώ και εάν δεν τα καταφέρνω μην θυμώνεις... Το πιο σπουδαίο πράγμα δεν είναι εκείνο που λέω αλλά η ανάγκη που έχω να είμαι μαζί σου και κοντά σου και να με ακούς.

Όταν τα πόδια μου είναι κουρασμένα και δεν μου επιτρέπουν να βαδίσω μην μου συμπεριφέρεσαι σαν να ήμουν ένα "βάρος",  έλα κοντά μου με τα δυνατά σου μπράτσα,  όπως έκανα εγώ όταν ήσουν μικρός και έκανες τα πρώτα σου βήματα.

Όταν λέω πως θα ήθελα να "πεθάνω"... μη θυμώνεις, μια μέρα θα καταλάβεις τι είναι αυτό που με σπρώχνει να το πω. Προσπάθησε να καταλάβεις πως στην ηλικία μου δεν ζεις, επιβιώνεις. Μια μέρα θα ανακαλύψεις ότι παρόλα τα λάθη μου πάντοτε ήθελα το καλύτερο για σένα, για να σου ανοίξω τον δρόμο. Αφιέρωσε μου λίγο από τον χρόνο σου, δώσε μου λίγο  από την υπομονή σου, δώσε μου έναν "ώμο" για να ακουμπήσω το κεφάλι, με τον ίδιο τρόπο που το έκανα και εγώ για σένα.

Βοήθησέ με να περπατήσω, βοήθησέ με να τελειώσω τις ημέρες μου με αγάπη και υπομονή.

Σε αντάλλαγμα θα σου δώσω ένα χαμόγελο και την απέραντη αγάπη που πάντα έτρεφα και είχα για σένα.

Σε αγαπώ παιδί μου...»

Προσωπικά  θυμάμαι πάντα τον πατέρα μου με τί τρυφερότητα μας μεγάλωνε , στερούνταν τα πάντα αρκει εμείς να είμασταν καλά...Πολύ φτώχεια αλλά ακόμα ποιο πολύ αγάπη..

Ενας αγράμματος οικοδόμος , μαρμαράς ήταν , γίγαντας σωστός , αλλά τόσο υπομονετικός και τρυφερός με τα παιδιά του ... Στερήθηκαν πολλά για να με σπουδάσουν (ακόμα και τα νιάτα τους ) , τελείωσα το Πολυτεχνείο , το οφείλω στους γονείς μου .

                                           

Θεε μου ας ειναι καλα εκει που βρισκεται

Οταν πήγα στον Ελληνικό στρατό , υπηρέτησα ως έφεδρος αξιωματικός . Θεέ μου τι καμάρι που με είχε !!! Μου μίλαγε πάντα για την Ελλάδα , για τους πολέμους , για την τιμιότητα και την πατρίδα και πιστεύω σαν και μένα ζήσαν τα περισσότερα Ελληνόπουλα , ισως γι' αυτο μεγαλώσαμε ετσι , με τέτοιο καλό DNA και αυτό διδάξαμε και μεις στα παιδιά μας...

Και ήρθαν αυτοί οι σύγχρωνοι πολιτικάντιδες τουρκόσποροι που μεγάλωσαν χωρίς αγάπη , ουτε προς την οικογένεια και προ πάντων χωρίς καταβολές προς την πατρίδα και την Ελλάδα.... Προδότες...
Πούλησαν τα πάντα...Σήμερα πουλάνε και την ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΜΑΣ...
Αλέξανδρε σου γράφω αυτό το γράμμα. Θα μπορούσα να μην το δημοσιοποιήσω αφού αφορά εσένα και εμένα. Να μην το δημοσιοποιήσω από σεβασμό σε ένα σωρό γονείς που δίνουν τον δικό τους αγώνα και δεν έχουν τη δυνατότητα να προσφέρουν στο παιδί τους το καλύτερο που θα ήθελαν. Μακάρι να μην εκλάβουν το γράμμα ως αναιδή κομπασμό. Θα μπορούσα να τηρήσω την ομερτά πολιτικών και «γνωστών», που κόπτονται για δημόσια παιδεία ενώ το δικό τους παιδί πάει σε ιδιωτικό. Αν το δημοσιοποιώ είναι γιατί θέλω, κλείνοντας αυτό το γράμμα, να βγάλω μια κραυγή από μέσα   μου. ΚΑΘΑΡΜΑΤΑ! 

Με πόσα παιδιά ακόμα θα παίξετε; Ποιο πλεόνασμα λογαριάζουμε ως πλεόνασμα όταν η Παιδεία μας έχει αυτά τα χάλια; Αυτό το έλλειμμα δεν μπαλώνεται και θα μας κυνηγάει όλους! Θα στοιχειώσει όλο το μέλλον του μέλλοντός μας. Ο σώζων εαυτόν, δεν θα σώζει εαυτόν, ό,τι και να κάνει. Κι αυτό το ξέρω Αλέξανδρέ  μου. Δυστυχώς το ξέρω.

ΣΤΗΡΙΞΤΕ ΜΑΣ ΜΕ ΕΝΑ LIKE ΣΤΗΝ ΣΕΛΙΔΑ ΜΑΣ